Bueeeeeeeenooooooooooo!! Jelous de nuevo!!Hoy he estado leyendo lo que había escrito en el blog hasta ahora, y me hace gracia porque veo que, en base, sigo siendo igual a como era antes. La misma sentimental, emocionada de la vida, "inocente", empanada y desordenada de la vida de siempre... en fin...Como breve resumen de mis años (¡¡¡¡¡!!!!) sin escribir:- un par de disgustos grandes. Uno más duro que el otro...- una abuela a la que echo de menos hasta el infinito...- una familia y amigos que son de lo mejor que hay... - y yo, igual; soñando con lo ideal y viviendo en lo real...PERO (como decía el italianino), casi casi casi siempre con las mismas ganas de luchar por las cosas y, sobre todo, por las personas que me importan... hay que luchar siempre, aunque sólo sea un poco...Ongi etorri :-)p.d: escuchando: you are always on my mind - Pet Shop Boys
Por fin!!!!Después de taaaaaaaaanto tiempo sin escribir y taaaaaaaaaaaaantos problemas para poder entrar a escribir de nuevo aquí (estoy frita con la burocracia últimamente), POR FIN lo he conseguido!!!Ahora a empezar de nuevo...
kukis!bizirik nago eta animatua nago, eh!! Nahiz eta azkenaldian ez idatzi...que estoy viva y animada, ¡¡ehh!! Aunque últimamente no escriba...Por cierto, un amigo me dijo que últimamente este blog estaba un poco "psicopatético" (jeje), pero no es así... Se está entendiendo mal (creo), porque yo sigo igual de "feliciana" que siempre... Lo que pasa es que eso no quita para que piense que hay cosas de esta vida que me parecen totalmente ABSURDAS. Simplemente estaba escribiendo un poco sobre eso... y ya está...
Voy a escribir rápido-rapído porque no tengo tiempo ahora, pero necesito "soltar":- no me gusta nada la sobreinformación que tenemos, me hace estresarme un poco...- ayer iba por Donosti y, de repente, ¡oí hablar portugués! ¡qué ilusión! era una chica joven que hablaba por el móvil... Creo que la miré muy descaradamente (y cómo no, le sonreí) porque me miró y se fue enseguida... en fin... me dió pena porque hace tanto que no hablo portugués...- Luego fui a una tienda donde antes vendían paraguas super bonitos: eran negros por fuera, pero por dentro, tenían el dibujo del sol con unas nubes... era super bonito... pero nada, no pudo ser; la de la tienda me dijo que hace ya algunos años que no los vendían... joder, ando un poco desfasada en el tiempo... lo peor es que yo quiero ESE paraguas, y no ningún otro...- ¡Ah! otra cosa! he conseguido el patito (de esos patitos amarillos que los niños usan en la bañera) que andaba buscando hace ya un tiempo, ¡qué bien! Tengo grandes planes para él...- hoy he ido al dentista, me está arreglando mis fatalísimos dientes; me va a dejar super bien (algo que me conviene porque soy bastante sonriente). No sé si he dicho alguna vez que me encanta mi dentista, ¡da gusto hablar con él!- también estoy haciendo mucho músculo en mi trabajo de ahora, mis abrazos aún van a ser más fuertes... eso sí, como trabajo mucho con las manos, estoy un poco acojonada porque veo que se me estropean y eso no es bueno para tocar piano (siempre he sido muy paranóica con mis manos por esto del piano...).- por último, estaba hace poco buscando información sobre un musicólogo italiano y, no sé a cuento de qué, ha aparecido una página en la que escribían sobre Julio Cortázar... joder... he leído cosas suyas que aún no había leído... es increíble... me encanta... me hace sentir un montón de cosas, casi todas buenas, pero eso no importa. Lo importante es que me hace sentir un montón... Gora Julio Cortázar!! No sé cómo pero siempre llego a él...- Y de nuevo (para acabar), repito: hay cosas que son mucho más complicadas de sacar adelante que otras (y eso que ya es difícil de por sí sacar las cosas adelante en este mundo), pero si merece la pena, hay que arriesgarse y luchar, aunque luego no salga bien. Es mucho mejor (en mi caso, por lo menos) quedarse con la sensación de que algo ha salido mal pero por lo menos lo has intentado, que pensar en qué es lo que hubiera ocurrido si lo hubiera intentado... Hay que sentir!- La próxima vez escribo en euskera que ya me estoy pasando...
Bueno, y esta viñeta va por toooodo lo que he escrito antes, jeje... gora cuttlas! ¡me encanta!
Algunas veces me parece que soy cada vez más monstruo y menos persona... Es que me siento como si tuviera que:- ir siempre a lo puto fácil y a lo puto cómodo.- no arriesgarme con nada/nadie.- mirar siempre a mi puto ombligo.- no ser una sentimental (por favor, ¡cómo se me ocurre en los tiempos en los que vivimos!).- hacer como que paso de las cosas/personas...- no soñar, no sentir, no dejar que nada ni nadie me afecte.- ser siempre fuerte, que nunca algo o alguien te haga sentirte débil (y si te hace sentir débil - algo que está muy mal - ¡ni pensar en demostrarlo!).- ser siempre duro, nunca ser sensible.- que ya nada (las millones de injusticias que hay en la vida) ni nadie nos sorprenda nunca y que no nos dejemos sorprender.Hoy, estaba en Pamplona dando vueltas y me he dado cuenta de que cada vez soy más así... y yo no quiero, no quiero, no quiero, no quiero ser así... ¡me niego!Hace unos tres años (antes de irme a vivir a Lisboa), mi padre me dijo una vez (igual ya lo he dicho aquí alguna vez, pero bueno, da igual porque ahora nadie me lee, jeje) que por mi manera de ser yo sufriría mucho en la vida, porque no toda la gente era buena, ni toda la gente podía hacer lo que realmente quería, que la vida no era fácil, bla, bla, bla...En aquel momento también estaba mi novio de entonces (con el que estuve un trillón de años y me conocía - y me conoce - perfectamente) y estaba de acuerdo con mi padre en que yo iba a sufrir mucho y no podía ser tan... tan... tan así, como era yo (es que no sé cómo explicarlo).Yo en aquel momento me mosqueé un poco porque ¿qué leches me venían diciendo eso en aquel momento y por qué me lo decían a mí?Pero tenían razón. De verdad que tengo la sensación de que nos hacen (nos hacemos) ser todo eso que he dicho ahí arriba y en fin... si es así como se consigue ser feliz, ojalá, ojalá de verdad yo sea una infeliz toda mi vida... Es que me parece tan triste y tan tan peligroso además... pppffff...De hecho, cuando yo peor he estado conmigo misma (últimamente, por ejemplo) ha sido cuando me he parecido más a la lista esa que he hecho arriba... es un horror, yo no quiero ser un monstruo, quiero ser una persona...Es que joder, es verdad, la vida no es fácil. Y algunas veces es hasta una puta mierda, sufres un montón (y en vano muchas veces, porque no por mucho sufrir se van a arreglar las cosas), todo te sale mal... ¿y qué? pues te jodes y ya pasará... pero eso no quiere decir que no merezca la pena arriesgarse por lo que realmente te importa....Bueno, bueno, me voy a andar en bici y a encuadernar unos apuntes de musicología, que estoy un poco sulfurada...Y nada, ¡viva la vida!
Pájaro azul (Charles Bukowski)hay un pájaro azul en mi corazón quequiere salirpero soy duro con él,le digo quédate ahí dentro, no voya permitir que nadiete vea.hay un pájaro azul en mi corazón quequiere salirpero yo le echo whisky encima y me tragoel humo de los cigarrillos,y las putas y los camarerosy los dependientes de ultramarinosnunca se dan cuentade que esté ahí dentro.hay un pájaro azul en mi corazón quequiere salirpero soy duro con él,le digo quédate ahí abajo, ¿es que quiereshacerme un lío?¿es que quieres mis obras?¿es que quieres que se hundan las ventas de mis librosen Europa?hay un pájaro azul en mi corazónque quiere salirpero soy demasiado listo, sólo le dejo salira veces por la nochecuando todo el mundo duerme.le digo ya sé que estás ahí,no te pongastriste.luego lo vuelvo a introducir,y él canta un poquitoahí dentro, no le he dejadomorir del todoy dormimos juntosasícon nuestropacto secretoy es tan tierno comopara hacer llorara un hombre, pero yo nolloro,¿lloras tú?
Bueno...
Gaur lanean egon naiz eta nekatua nago... Pelikulatxo bat ikusi behar dut lotara joan aurretik. Norbaitek ikusi du “Olvídate de mí” pelikula? (Kate Winslet eta Jim Carrey, baina ez utzi horrek engainatzen…)? Neri asko gustatzen zaidan pelikula bat da, ezberdina... Bai, bai, hori ikusiko dut...
Hoy he trabajado y estoy cansada... Voy a ver una película antes de irme a dormir. ¿Alguien ha visto la peli “Olvídate de mí” (Kate Winslet y Jim Carrey, pero no os dejéis engañar por eso...)? A mí me gusta mucho, es diferente... Sí, sí, voy a verla...